Μουσεία και τέχνη στο Εδιμβούργο: Βερμέερ, ο πάστορας στο παγοδρόμιο και ο Νιαγάρας

Σταυρωμένα κρατά τα χέρια εκεί όπου οι περισσότεροι θα τα ανοίγαμε για να μην πέσουμε. Ο άντρας στον Πάστορα που κάνει πατινάζ γλιστρά στον πάγο με αυτοκυριαρχία που κάνει τον δύσκολο ελιγμό ασήμαντο. Παραδοσιακά ταυτίζεται με τον Ρόμπερτ Γουόκερ, πάστορα του Canongate Kirk. Πριν ακολουθήσετε τους πίνακες του Εδιμβούργου στην Ολλανδία ή στην Αμερική, αρχίστε με αυτή την τοπική μορφή σε ασχολία που ο άμβωνάς του δεν θα σας επέτρεπε ποτέ να δείτε.

Στο Mound, δίπλα στην Princes Street, βρίσκεται η Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας, που πλέον παρουσιάζεται απλώς ως National. Η κύρια είσοδος είναι στους East Princes Street Gardens και ο σταθμός Waverley απέχει λίγο με τα πόδια. Δώστε ένα πρωινό στη συλλογή και περπατήστε το απόγευμα προς το Canongate. Έτσι το πορτρέτο αποκτά θέση στην πόλη, χωρίς να φορτώσετε σε μία μέρα όλες τις πινακοθήκες του Εδιμβούργου.

Στο Mound, μια συλλογή μαθαίνει τη συγκατοίκηση

Η πινακοθήκη του Ουίλιαμ Χένρι Πλέιφερ άνοιξε το 1859, στεγάζοντας αρχικά δύο ιδρύματα. Ένα χώρισμα διαχώριζε τους εκθεσιακούς χώρους της Βασιλικής Ακαδημίας της Σκωτίας από την εθνική συλλογή. Η Ακαδημία μεταφέρθηκε στο γειτονικό κτίριο το 1912. Η εξωτερικά παγιωμένη διάταξη κλασικών ναών προέκυψε μέσα από διαπραγματεύσεις για το ποιος μπορούσε να εκθέτει και ποιος έπρεπε να κατέχει την τέχνη. Το εθνικό μουσείο χρειάστηκε να κατασκευαστεί, δωμάτιο δωμάτιο και αγορά αγορά.

Πέρα από την αρχιτεκτονική συνεχίζουν τη διαδικασία οι ιστορίες των εικόνων. Ένας κατασκευαστής νημάτων αγόρασε τον Βερμέερ· ένας επιχειρηματίας που μετανάστευσε στην Αμερική έστειλε τον Νιαγάρα πίσω στη Σκωτία. Ήταν συγκεκριμένες επιλογές με ιδιωτικά χρήματα, δοσμένες αργότερα σε κοινό του οποίου το γούστο θα συνέχιζε να αλλάζει. Και τα τρία έργα ανήκουν, σύμφωνα με τις καταγραφές μας, στη συλλογή της πινακοθήκης, αλλά η σημερινή διαθεσιμότητά τους δεν επιβεβαιώνεται. Ρωτήστε για όσα επιλέξατε πριν ξεκινήσετε.

Ο πάστορας που σχεδόν έμεινε ιδιωτικός

Μέλος της Εταιρείας Παγοδρομίας του Εδιμβούργου ήταν ο Γουόκερ, που χρησιμοποιούσε παγωμένες λίμνες έξω από την πόλη. Ως τοποθεσία του Πάστορα που κάνει πατινάζ αναγνωρίζεται παραδοσιακά το Ντάντινγκστον. Είχε μεγαλώσει στην Ολλανδία και φορά ολλανδικού τύπου παγοπέδιλα. Η μικρή λεπτομέρεια δίνει δική της ιστορία στην αναψυχή του. Η εικόνα αφήνει τη μορφή σχεδόν μόνη, χωρίς πλήθος που θα καθησύχαζε τον διστακτικό θεατή ότι όλοι πατινάρουν τόσο εύκολα.

Επί γενιές σχεδόν κανείς έξω από τον κύκλο των ιδιωτών κατόχων δεν είχε ευκαιρία να γνωρίσει αυτή την εικόνα. Η εμφάνισή της σε δημοπρασία το 1949 τράβηξε την προσοχή της εθνικής πινακοθήκης, που την αγόρασε. Η γνώριμη σήμερα σιλουέτα δεν πέρασε δύο αιώνες αδιάκοπων αναπαραγωγών. Ένα οικογενειακό πορτρέτο μπήκε σχετικά αργά στη δημόσια ζωή και η εικόνα της καρτ ποστάλ ακολούθησε την αγορά. Θυμηθείτε τη σειρά πριν υποθέσετε πως μια πόλη αναγνώριζε πάντα τον εαυτό της στους πίνακες που πουλά.

Αμφισβητήθηκε και η απόδοση στον Χένρι Ρέιμπερν, με εναλλακτική πρόταση τον Ανρί-Πιερ Ντανλού. Η πινακοθήκη διατηρεί το όνομα του Ρέιμπερν· το στηρίζει η οικογενειακή παράδοση, ενώ ο ζωγράφος ήταν διαχειριστής της περιουσίας του Γουόκερ. Δεν χρειάζεται να κρύψουμε τη διαφωνία ή να τη μετατρέψουμε σε λυμένο αστυνομικό μυστήριο. Κοιτάξτε τα σημάδια των παγοπέδιλων και το περίγραμμα του πανωφοριού. Η αξίωση αβίαστης κίνησης στηρίζεται σε αυτές τις λίγες ενδείξεις επαφής.

Ο Βερμέερ πριν από το μικρό, ήσυχο δωμάτιο

Καθαρισμός του 1901 αποκάλυψε την υπογραφή στον Χριστό στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας. Η κλίμακα και το βιβλικό θέμα έκαναν απρόσμενη την απόδοση στον Βερμέερ. Είναι ο μεγαλύτερος σωζόμενος πίνακάς του και ανήκει στην αρχή της σταδιοδρομίας του. Όποιος φτάνει με μικροσκοπικά οικιακά εσωτερικά στον νου πρέπει να προσαρμοστεί. Εδώ οι μορφές είναι αρκετά μεγάλες ώστε η σχέση τους να διαβαστεί πρώτα μέσα από σώματα και χειρονομίες.

Ψωμί έχει φέρει η Μάρθα και διαμαρτύρεται που μένει μόνη με τη δουλειά, ενώ η Μαρία ακούει. Το χέρι του Χριστού, μπροστά στο λευκό τραπεζομάντιλο, στρέφει την προσοχή στην καθισμένη αδελφή. Η συνάντηση προέρχεται από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, όμως ο πίνακας αφήνει αναγνώσιμο το συνηθισμένο οικιακό παράπονο. Καταλαβαίνετε τη Μάρθα πριν σκεφτείτε τη θρησκευτική διάκριση πράξης και στοχασμού. Η εργασία της είναι απαραίτητη για τη φιλοξενία που επιτρέπει σε κάποιον άλλον να κάθεται.

Πάνω στο φωτισμένο ύφασμα χτίζει ο Βερμέερ το προφίλ της Μαρίας, αφήνοντας το φως να περιγράψει ψωμί και υφάσματα. Ακολουθήστε το όριο του προσώπου χωρίς να χαράζετε νοερά γραμμή γύρω του. Τα σχήματα προκύπτουν όπου συναντιούνται τα χρώματα. Ο πίνακας ίσως ήταν παραγγελία καθολικού προστάτη ή κρυφού καθολικού χώρου λατρείας, αλλά ο αρχικός προορισμός είναι αβέβαιος. Αξίζει να διατηρηθεί η αβεβαιότητα: μια εύλογη ιστορία παραγγελίας δεν ισοδυναμεί με σωζόμενο συμβόλαιο.

Ο Ουίλιαμ Άλαν Κόουτς, διευθυντής επιχείρησης νημάτων στο Πέισλι, αγόρασε το έργο μετά την εύρεση της υπογραφής. Όταν πέθανε, οι γιοι του πούλησαν τη συλλογή, αλλά χάρισαν τον Βερμέερ στη Σκωτία το 1927. Η διαδρομή από ολλανδική θρησκευτική σκηνή σε δημόσια πινακοθήκη του Εδιμβούργου περνά από βιομηχανική οικογένεια. Μια απαρίθμηση ζωγράφων θα έχανε την απόφαση που έκανε δυνατή τη συγκεκριμένη συνάντηση εδώ.

Ο Νιαγάρας διασχίζει τον Ατλαντικό

Πίσω αγόρασε ο Φρέντερικ Έντουιν Τσερτς τον δικό του Νιαγάρα από την αμερικανική πλευρά το 1870. Ο καμβάς είχε ήδη αρχίσει ταξιδιωτική ζωή και το 1887 ο Τζον Στιούαρτ Κένεντι τον αγόρασε για να τον δώσει στη Σκωτία. Ο Κένεντι είχε σταδιοδρομήσει στην Αμερική, μεταξύ άλλων προμηθεύοντας σιδηροδρόμους με άνθρακα και χάλυβα και εργαζόμενος στις τράπεζες. Διάλεξε αμερικανικό τοπίο για δώρο στη γενέτειρά του.

Φυσική απόσταση απαιτεί η εικόνα. Με ύψος πάνω από δυόμισι μέτρα, μπορεί να περιβάλει την προσοχή πριν αρχίσετε να ξεχωρίζετε λεπτομέρειες. Ο Τσερτς χρησιμοποίησε προπαρασκευαστικό υλικό που περιλάμβανε επιχρωματισμένη φωτογραφία σέπιας· παρατήρηση και κατασκευή συνεργάστηκαν. Η μικρή εξέδρα αριστερά είναι επινόηση και οι μικροσκοπικές μορφές μετρούν το νερό που πέφτει. Βρείτε τις και αποστρέψτε έπειτα το βλέμμα. Ο καταρράκτης ανακτά αμέσως τον χώρο.

Μεγάλο μέρος των τουριστικών υποδομών αφαίρεσε ο Τσερτς από τη ζωγραφισμένη θέα. Το ενδιαφέρον του ξεπερνούσε τις εικόνες: υποστήριξε προσπάθειες προστασίας του Νιαγάρα από τη βιομηχανική επέκταση και υπέγραψε σχετικό αίτημα το 1880. Η φαινομενική αγριότητα γίνεται έτσι λιγότερο αθώα. Ζωγράφιζε ήδη επισκέψιμο, αναπτυγμένο και αμφισβητούμενο τόπο, επιλέγοντας ποια μέρη αυτής της εμπειρίας θα δεχόταν το κοινό.

Τη μεγαλύτερη παύση κρατήστε για τον πίνακα που αλλάζει περισσότερο όταν σταματάτε να διαβάζετε. Κατεβείτε ύστερα τη Royal Mile προς το Canongate Kirk, την ενορία του Γουόκερ, αν βοηθά ο καιρός. Η λίμνη Ντάντινγκστον μπορεί να περιμένει ξεχωριστή έξοδο· η ζωγραφισμένη τοποθεσία βασίζεται στην παράδοση, όχι σε ασφαλή τεκμηρίωση. Με περιορισμένο χρόνο, ένα ήρεμο πρωινό στην πινακοθήκη και ένας συνδεδεμένος περίπατος αφήνουν περισσότερα στη μνήμη από το απογευματινό κυνήγι του επόμενου κτιρίου.