Nîmes’de müzeler ve sanat: Delaroche, Boucher ve Roma anıtlarının yanındaki çağdaş sanat

Harfler kaybolmuş, delikleri kalmıştı. Jean-François Séguier 1758’de Maison Carrée’nin bağlantı izlerinden, yapının Augustus’un torunları ve evlatlık oğulları Gaius ile Lucius Caesar’a adandığını çıkardı. Tapınaktan uzaklaşıp alınlığın altına bakın. Bu boşluklar bir araştırmacının binaya adları geri koymasını sağladı. Nîmes, büyük ilk izlenimle küçük kanıt arasındaki gidiş gelişe karşılık veriyor.

Sanat günü arenanın güneyindeki Güzel Sanatlar Müzesi’nde başlayabilir; ardından Roma Uygarlığı Müzesi’nin önünden geçip merkezden tapınağa ve Carré d’Art’a yürüyebilirsiniz. İki gününüz varsa arkeoloji müzesini ayrı gezin. Resimler, Roma taşlarının baskın olduğu tatile yararlı ara veriyor. Uydurulmuş karşılaşmanın nasıl yazıtla kaydedilmiş olay kadar inandırıcı görünebildiğini soruyorlar.

Cromwell kapağı kaldırıyor

Delaroche’un Cromwell, I. Charles’ın Tabutunu Açarken resminde çizmeli adam tabutu açık tutuyor. Ölü kral aydınlıkta yatıyor, rakibi şapkasını çıkarmamış. 1831 tarihli sahne, Cromwell’le cesedin güvenle belgelenmiş karşılaşmasından çok, Chateaubriand ve Guizot dahil edebî anlatılara dayanıyor. Görünürdeki doğrudanlık, 17. yüzyıl İngiltere’sini hayal eden 19. yüzyıl ressamının başarısı.

Delaroche icadını bedenen inandırıcı kılmak için çalıştı. Paris Operası dekorcuları alçı figürlü model hazırladı; ressam Cromwell’in giysilerini araştırdı. Hazırlık, resmin tuhaf yakınlığını açıklıyor. Kapağın ağırlığını ve tutmak için gereken alanı hayal edebilirsiniz, ama bedensel inanç olayı doğrulayamaz. Kraldan görünürlüğü yöneten ele bakın. İzleyicinin erişimi, ölünün düşmanının yaptığı harekete bağlı.

Alfred Robaut’nun koruduğu anlatıya göre Delacroix ve Paul Huet, Cromwell’in kaba, yeterince saygılı olmayan tavrına itiraz etti. Tartışma sınanacak kesin şey veriyor. Çıkarılmayan şapka nezaketsizlik mi? Eğik baş merak mı, hesap mı, daha zor adlandırılan şey mi? Delaroche açık bırakıyor. Cromwell’i eyleminin sonucunu inceleyen galip veya ölümün kesinliğine şaşıran yaşayan kişi sayınca etki değişiyor.

Fransız devleti resmi 1830’da, Salon’u ve Nîmes’i düşünerek 5.000 franka sipariş etti; 1834’te buraya emanet edildi. Hedef planın parçasıydı, sonradan rastlantısal varış değil. Taşra müzesi Paris halkının zaten tartıştığı resmi alacaktı. Koleksiyon tarihinde, çağdaş tartışmanın ilk sergisine hapsolmayıp büyük tuvalle güneye taşınması da var.

Boucher köpeği ödüllendirip koleksiyoncuyu eğlendiriyor

Boucher’nin Ödüllendirilen İtaat resmindeki kalkmış pati bambaşka gösteriye ait. Genç adam yiyecek uzatıyor, kadın çeşmeye yaslanıyor. 1768’de yapılan küçük tuval muhtemelen koleksiyoncu odası için düşünülmüştü; çoğaltma gravürü onu kraliyet görevlisi Papillon de la Ferté’ye bağlıyor. Nîmes onu 1827’de, belediye koleksiyonu gençken aldı. Özel eğlence yabancıların paylaşabileceği şeye dönüştü.

Kadının yakasındaki gülü, sonra yanağına ve bulutlara taşınan pembeyi fark edin. Sahne rahat, figürlerse denetimli üçgen düzende. Boucher dramatik olay gerektirmeden göze duracak nedenler veriyor. Köpek ödülü alacak veya biraz daha bekleyecek. Bu küçük bekleyişin ötesinde insanların bakışları, renk değişimleri ve dikkatle kurulmuş karşılaşmayı gelişigüzel gösterme becerisi var.

Ayrılmadan iki resmi hafızanızda birleştirin. İkisi de seyirciyi kısmen özel ana alıyor. Biri tahttan indirilmiş kralın bedenini inceletiyor, diğeri küçük eğitim hareketini izletiyor. Ölçeklerinin eşitsizliği önemli. Delaroche karşılaşması önünüzde büyük alan tutuyor; Boucher daha yakından kavranabiliyor. Mesafe değiştirmek, dikkat türünü değiştirmenin parçası.

Roma tapınağına sığmayan müze

Bu resimler ilk evi Maison Carrée olan koleksiyona ait. Antik eserler, yer yetmez hale gelene kadar tapınağı sonraki resim ve heykelle paylaştı. Nîmes doğumlu Maximilien Raphel’in kazandığı mimari yarışmanın ardından bugünkü müze 1903–1907’de yapıldı. Törensel dışı, modern inşaatla ışığa dönük somut kaygıyı saklıyor. Cam çatılarla metal iskelet, binanın kendi döneminin ihtiyacını çözerken nasıl geriye bakabildiğini açıklıyor.

Kuzeye giderken arenanın yanında Elizabeth de Portzamparc’ın 2018’de açılan Roma Uygarlığı Müzesi’nde durun. Cam kabuk, taş amfitiyatronun karşısında kare hacmi sarıyor. İçteki kamusal geçit arkeolojik bahçeye gidiyor. Koleksiyonları yarına ayırsanız da yaklaşım dikkat istiyor. Binalar arasındaki alanı geçip müzenin yumuşak görünen yüzeyinin karşıdaki tekrar eden kemerlerle nasıl değiştiğine bakın.

Foster meydanın ötesindeki tapınağı yanıtlıyor

Carré d’Art, 1984’te Norman Foster’ın kazandığı yarışmayla başladı; 8 Mayıs 1993’te açıldı. Program çağdaş sanat müzesini halk kütüphanesiyle birleştirdi. Maison Carrée’ye bakan Foster, ince metal destekler ve saçakla antik revaka karşılık verdi; alanların çoğunu yeraltına koydu. Karşılaşma en kolay ortak meydandan anlaşılıyor. Yana geçince iki sütun dizisi sırayla ayrılıp örtüşüyor.

Carré d’Art içindeki camlı atriyum günışığını bina boyunca taşıyor. Burası sanat durağı kadar ikinci mimari ziyaret; sergi girişine hemen koşmayın. Yapının içinden kente bakın. Kütüphane binaya müze turizmi dışında gündelik amaç veriyor, tapınak değişen görüntülerle deneyime katılıyor. Cam cepheyi bütün başarı saymak yerine ilk yavaş turdan sonra güncel sergiye vakit bırakın.

Bu rota için salıdan pazara gün seçmek daha güvenli: Güzel Sanatlar Müzesi ile Carré d’Art düzenli olarak pazartesi kapalı. Ziyaretiniz belirli resme bağlıysa önceden sorun. Ayaklar yorulursa Maison Carrée’de durup arkeoloji koleksiyonlarını erteleyin; bütün iç mekânları öğleden sonraya sığdırmak bakmaya az zaman bırakır. Meydan uzun molaya uygun; önünüzde rehberi kaldırmaya değecek kadar mimari var.