Μουσεία και τέχνη στη Μελβούρνη: Τιέπολο, Γουότερχαους και αυστραλιανή ζωγραφική στην NGV

Έξι πένες έδωσε ο Τομ Ρόμπερτς σε καθεμιά από δύο κοπέλες για να σηκώσουν σκόνη σε άδειο υπόστεγο κουράς. Χρειαζόταν αέρα που να δείχνει δραστηριότητα. Η μία, η Σούζαν Μπορν, πόζαρε επίσης για τον μικρό βοηθό με την πίσσα στο Κούρεμα των κριαριών. Η εικόνα που μοιάζει να πιάνει δουλειά εν εξελίξει εξαρτήθηκε εν μέρει από μικρή παράσταση αφού έφυγαν οι εργάτες.

Η Εθνική Πινακοθήκη της Βικτώριας κάνει τη Μελβούρνη τόπο εξέτασης του πώς τέτοιες εικόνες γίνονται δημόσια περιουσία. Ευρωπαϊκοί πίνακες πέρασαν κάποτε τον κόσμο σχεδόν απευθείας από τις πρώτες εκθέσεις τους. Αυστραλιανοί μπορούσαν να περιμένουν πολύ περισσότερο για αγορά. Προγραμματίστε τα δύο κτίρια: NGV International στη St Kilda Road και Ian Potter Centre: NGV Australia στη Federation Square. Ελέγξτε επιμέρους έργα πριν ταξιδέψετε, μαζί με τις επιπτώσεις προσωρινών κλεισιμάτων· η συλλογή ανήκει στην πόλη ακόμη κι όταν δεν είναι ολόκληρη ορατή ταυτόχρονα.

Σκόνη, μαλλί και κοινό της Collins Street

Στο Brocklesby Station κοντά στην Κορόουα ξεκίνησε ο Ρόμπερτς τις μελέτες για το Κούρεμα των κριαριών. Ο ολοκληρωμένος πίνακας παρουσιάστηκε στο εργαστήριό του στη Μελβούρνη το 1890. Η αγροτική σκηνή είχε λοιπόν αστικό κοινό εξαρχής. Άντρες σκύβουν στα πρόβατα και η κατασκευή του υπόστεγου οργανώνει τη δουλειά σε διαδοχή συγγενικών κινήσεων.

Οι λεπτομέρειες εμποδίζουν την τάξη να γίνει υπερβολικά αφηρημένη. Μπουκάλια λαδιού για τις ακονόπετρες πιάνουν φως· ψαλίδι ακουμπά στον τοίχο. Κάθε αντικείμενο ανήκει σε συγκεκριμένη δουλειά, αλλά ο Ρόμπερτς το επέλεξε και το τοποθέτησε. Η πληρωμένη δημιουργία σκόνης θυμίζει ότι πειστική παρατήρηση και κατασκευή κατοικούν τον ίδιο πίνακα. Η προσοχή δεν σημαίνει αποδοχή της σκηνής ως απροσχεδίαστης στιγμής.

Μέσω του Κληροδοτήματος Φέλτον απέκτησε η NGV τον καμβά το 1932, δεκαετίες μετά την ολοκλήρωση. Ο Άλφρεντ Φέλτον πέθανε το 1904, αφήνοντας περιουσία της οποίας τα έσοδα μοιράζονταν σε φιλανθρωπία και πινακοθήκη. Τα χρήματα αγόραζαν αυστραλιανούς πίνακες μαζί με ευρωπαϊκή τέχνη. Ένα υπόστεγο κουράς και βενετσιάνικο συμπόσιο μπορούσαν να φτάσουν στο κοινό της Μελβούρνης μέσω ίδιου οικονομικού μηχανισμού.

Η οικογενειακή πρόοδος αφήνει έναν τάφο

Σε τρία φύλλα προχωρά ο Πρωτοπόρος του ΜακΚάμπιν, δανειζόμενος μορφή θρησκευτικού τριπτύχου για οικογένεια εποίκων. Στο πρώτο, ζευγάρι φτάνει στην αυστραλιανή ύπαιθρο. Στο κέντρο, παιδί και σπίτι δηλώνουν εγκατεστημένη ζωή. Η τελευταία σκηνή εισάγει τάφο και μακρινή πόλη. Ο πίνακας ζωγραφίστηκε το 1904, λίγο μετά τη συγκρότηση της Ομοσπονδίας.

Λιγότερο οριστικό είναι το τέλος από όσο φαίνεται. Δεν ξέρουμε ποιος πέθανε ούτε αν ο άντρας στον τάφο είναι ο πρώτος έποικος, ο γιος του ή άλλος. Η ανάγνωση ως συνεχούς βιογραφίας παράγει ερωτήματα που ο καμβάς δεν λύνει. Η απόσταση μορφών και πόλης εντάσσει την ατομική απώλεια σε ευρύτερη αφήγηση ανάπτυξης.

Συγκεκριμένη οπτική έχει αυτή η αφήγηση. Παρουσιάζει την ευρωπαϊκή εγκατάσταση ως εργασία, οικογένεια και θυσία· οι ζωές των Αυτοχθόνων δεν μπαίνουν στην οικογενειακή ιστορία. Η γη γίνεται σκηνικό προόδου των νεοφερμένων. Η αναγνώριση της παράλειψης δεν απαιτεί επινόηση άλλης ιστορίας μέσα στην κορνίζα, αλλά εμποδίζει το τρίπτυχο να θεωρηθεί επαρκής ιστορία του τόπου.

Το πρώτο ξέφωτο συγκρίνετε με την τελευταία θέα μέσα από τα δέντρα. Κτίρια εμφανίζονται μακριά, ενώ μία μορφή κρατά το πρώτο επίπεδο. Ο ΜακΚάμπιν αφήνει δημόσιο μέλλον και ιδιωτικό κόστος σε διαφορετικές κλίμακες. Χαρείτε τον χειρισμό του φωτός διατηρώντας επίγνωση όσων περιλαμβάνει και αποκλείει αυτή η εκδοχή εθνικής συγκρότησης.

Η Κλεοπάτρα ξοδεύει μαργαριτάρι· η Μελβούρνη αγοράζει συμπόσιο

Την ακριβή απάντηση σε στοίχημα κρατά η Κλεοπάτρα στο Συμπόσιο της Κλεοπάτρας του Τιέπολο. Στην ιστορία του Πλινίου αποδεικνύει ότι ξοδεύει περισσότερα από τον Μάρκο Αντώνιο σε γεύμα διαλύοντας πολύτιμο μαργαριτάρι σε ξίδι και πίνοντάς το. Δείτε το ως αρχαία αφήγηση που κληρονόμησε ο ζωγράφος, όχι εξακριβωμένο γεύμα.

Μικρή είναι η χειρονομία σε σύγκριση με την αρχιτεκτονική και τα ρούχα γύρω. Ο Τιέπολο δίνει κοινό στη σπατάλη. Το συμπόσιο γίνεται σκηνή όπου η δύναμη καταστροφής της αξίας αποδεικνύει την ικανότητα κατοχής της. Δείτε την απόσταση ανάμεσα στο χέρι της Κλεοπάτρας και στους θεατές πέρα από το τραπέζι. Η ιστορία χρειάζεται κοινωνικό χώρο· χωρίς μάρτυρες, το στοίχημα χάνει το νόημα.

Αγορασμένος στη Βενετία για τον Αύγουστο Γ΄ της Σαξονίας το 1744, ο πίνακας μπήκε αργότερα στη ρωσική αυτοκρατορική συλλογή. Στην Αγία Πετρούπολη έφτασε να κοσμεί οροφή μέσα στο Κάστρο Μιχαηλόφσκι. Οι σοβιετικές αρχές τον πούλησαν το 1932 και πέρασε στην NGV το 1933 μέσω του Κληροδοτήματος Φέλτον. Η μετακίνηση στη Μελβούρνη ανήκε σε μεγάλη αναδιανομή συλλογών, όχι σε ευθύ ταξίδι από το εργαστήριο του Τιέπολο.

Λιγότερο τελετουργική λεπτομέρεια προσθέτει η συντήρηση. Ακτινογραφίες έδειξαν ότι ο Τιέπολο άλλαξε πολλές φορές την ουρά του σκύλου, μαζεύοντάς την τελικά κάτω από το ζώο. Ακόμη και στην επίδειξη τεράστιας δαπάνης, μικρό ανατομικό τμήμα χρειαζόταν επανεξέταση. Μετά το μαργαριτάρι, βρείτε τον σκύλο. Ο πίνακας γίνεται πιο προσιτός όταν επιτρέπουμε στον δημιουργό πρακτικό πρόβλημα.

Οι Σειρήνες του Γουότερχαους προκαλούν προβλήματα στη στεριά

Ομόφωνα δεν καλωσόρισε η Μελβούρνη τον Οδυσσέα και τις Σειρήνες. Αγορασμένος το 1891 μετά την έκθεση στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου, ο πίνακας προκάλεσε τοπική κριτική για την ερμηνεία του Ομήρου και κατηγορίες ότι οι επίτροποι καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα. Το ταξίδι των Σειρήνων στην Αυστραλία άνοιξε διαμάχη για τις αγορές δημόσιας συλλογής.

Γυναικεία κεφάλια και σώματα πουλιών έδωσε ο Γουότερχαους στις Σειρήνες, αντλώντας από αρχαιοελληνικό αγγείο του Βρετανικού Μουσείου. Μερικοί κριτικοί περίμεναν συμβατικά σαγηνευτικές γυναίκες σε βράχο. Η αρχαιολογία στήριζε τα υβρίδια, αλλά δεν τα έκανε αρεστά σε όλους. Τα πλάσματα κλείνουν γύρω από το σκάφος, φέρνοντας τον πειρασμό στον άμεσο χώρο εργασίας των ναυτών.

Διαταγή έδωσε ο Οδυσσέας να τον δέσουν στο κατάρτι και να βουλώσουν οι άντρες τα δικά τους αυτιά. Θέλει να ακούσει όσα εκείνοι πρέπει να αποκρούσουν. Η άνιση ρύθμιση κάνει ουσιώδη τη σωματική δουλειά του πληρώματος: ο ήρωας βιώνει το τραγούδι ενώ άλλοι κρατούν το σκάφος σε κίνηση. Δείτε τη σχέση φτερών και κουπιών. Η εικόνα δεν δίνει μουσική, οπότε κάνει ορατή την πίεση της ακρόασης ως συνωστισμό σωμάτων.

Μια προβατίνα αρνείται να φύγει

Το 1880 έφτασε στη Μελβούρνη η Αγωνία του Άουγκουστ Σενκ, μετά το Σαλόν του Παρισιού του 1878. Μια προβατίνα στέκεται πάνω από νεκρό αρνί στο χιόνι, περικυκλωμένη από κοράκια. Τα πουλιά περιμένουν. Η σκηνή ζητά να διαβάσουμε αποφασιστικότητα και θλίψη σε ζώο, κάνοντας το τοπίο σύγκρουση απομονωμένου ατόμου και οργανωμένου πλήθους.

Δίπλα στα ζώα του Ρόμπερτς στο Κούρεμα των κριαριών βάλτε αυτή την προβατίνα. Εκεί τα σώματα συμμετέχουν σε σύστημα εργασίας και εθνικής ευημερίας· εδώ ένα σώμα γίνεται κέντρο συναισθηματικού δράματος. Κανένας πίνακας δεν καταγράφει αδιαμεσολάβητα τα πρόβατα. Η διαφορά είναι λόγος να κρατήσετε σε συζήτηση τα ευρωπαϊκά και αυστραλιανά μέρη της επίσκεψης.

Αν μοιράσετε την NGV σε δύο μέρες, δώστε σε κάθε κτίριο πλήρη επίσκεψη αντί να στριμώξετε το δεύτερο στην τελευταία ώρα. Με μία μέρα, διαλέξτε σύντομη λίστα και επιβεβαιώστε πρώτα την πρόσβαση. Κάντε διάλειμμα μεταξύ συλλογών. Η σκόνη του υπόστεγου και η σιωπή γύρω από νεκρό αρνί μένουν περισσότερο αν αφήσετε ανάμεσά τους λίγη καθημερινή ζωή της πόλης.