
Mark RothkoVerenigde Staten, 1903–1970No. 9
Kan ik het zien?
Ja, nu te zien
Waar is „No. 9” nu? National Gallery of Art, Zaal 615A · Oostgebouw, toren, Washington D.C. Ja, nu te zien. Gecontroleerd 16 november 2026.
Gesloten· gaat open om 10:00
Publiek tentoongesteld.
- Gecontroleerd
- Ongewijzigd sinds
- Bron
- Het museum
Over het schilderij
Rothko painted No. 9 in 1948, and Betty Parsons exhibited it in New York that year. The canvas is now in the National Gallery of Art in Washington. It travelled through Zurich, Berlin, Düsseldorf and Rotterdam during the retrospective of 1971–1972, before appearing in Paris and London in 1972. It is displayed in room E615.
Gegevens
- Inventarisnummer
- 1986.43.143
Wat het toont
In de catalogus
Bronnen
- National Gallery of Art
- Afbeelding: National Gallery of Art — © the artist or rights holder
In het leven van Mark Rothko
Het hele leven1946
De eerste Rothko in een museumcollectie
Het Whitney Museum, dat Rothko's surrealistische werken van 1943 tot 1950 in zijn jaarlijkse tentoonstelling opnam, verwierf in 1946 Baptismal Scene (1945): het eerste van zijn werken dat in een museumcollectie kwam, een belangrijke mijlpaal in zijn carrière.
3 – 22 March 1947
Een eerste solotentoonstelling bij Betty Parsons
Rothko's eerste solotentoonstelling in de Betty Parsons Gallery liep van 3 tot 22 maart 1947; hij exposeerde er ook in 1950 en 1951.
1948
Rothko's moeder overlijdt
Rothko's moeder Kate overleed in oktober 1948; de ontdekking van zijn definitieve vorm viel in een periode van groot verdriet.
1948–1949
De school “Subjects of the Artist”
In 1948 richtten Rothko, Robert Motherwell, William Baziotes, Barnett Newman en David Hare de school Subjects of the Artist op, in East 8th Street 35, met openbare lezingen van Jean Arp, John Cage en Ad Reinhardt; ze mislukte financieel en sloot in het voorjaar van 1949. Naast lesgeven begon Rothko te schrijven voor de nieuwe tijdschriften Tiger's Eye en Possibilities.
early 1949
Nieuwe schilderijen bij Parsons: een “openbaring”
Na het schilderen van zijn eerste multiform sloot Rothko zich op in zijn huis in East Hampton en nodigde slechts enkelen uit, onder wie de criticus Harold Rosenberg, om de nieuwe schilderijen te zien. Begin 1949 toonde hij ze in de Betty Parsons Gallery, waar Rosenberg ze niets minder dan een openbaring vond.
1949–1956
Grote verticale doeken: “in” het schilderij zijn
Zeven jaar lang schilderde Rothko in olieverf alleen op grote verticale doeken, zodat de kijker zich in het schilderij “omhuld” zou voelen. Critici zagen dit als compensatie voor een gebrek aan inhoud; hij antwoordde dat hij groot schilderde omdat hij intiem wilde zijn, en adviseerde kijkers tot op zo'n 45 centimeter te naderen.























