Πού θα δείτε πίνακες του Τόμας Ίκινς: η Κλινική του δρ Γκρος, κωπηλάτες και μια πρόβα τραγουδιού

Η Γουίντα Κουκ έπρεπε να ξανατραγουδήσει το ίδιο απόσπασμα. Ο Τόμας Ίκινς ήθελε να παρατηρεί στόμα και λαιμό την ώρα του τραγουδιού, οπότε η συνάντηση για πορτρέτο έγινε πρόβα χωρίς προοπτική επόμενου τραγουδιού. Τα αρχικά μέτρα του κομματιού του Μέντελσον σκαλίστηκαν τελικά στην κορνίζα της Τραγουδίστριας συναυλιών. Ο πίνακας ανήκει στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας. Πριν δείτε το φόρεμα, κοιτάξτε το ανοιχτό στόμα· το μικρό αυτό σχήμα κόστισε σε κάποιον πολύ τραγούδι.

Φιλαδέλφεια: η ερμηνεία και η επέμβαση

Είκοσι τριών ήταν η Κουκ όταν άρχισε η δουλειά και οι συνεδρίες συνεχίστηκαν δύο χρόνια. Ο Ίκινς αγαπούσε τη μουσική, παρότι δεν έπαιζε όργανο και φαίνεται ότι δεν τραγουδούσε καλά. Η σύζυγός του Σούζαν έπαιζε πιάνο. Αυτό τον τοποθετεί ασυνήθιστα δίπλα στο μοντέλο: καταλάβαινε την απόλαυση της ακρόασης, αλλά χρειαζόταν εκείνη να παράγει συνεχώς τα σωματικά τεκμήρια του πώς γίνεται. Στην Τραγουδίστρια συναυλιών, η παύση ανάμεσα στην εισπνοή και στην εκφορά της νότας γίνεται θέμα πορτρέτου.

Άλλο επαγγελματικό σώμα εν ώρα εργασίας γεμίζει την Κλινική του δρ Γκρος, επίσης στη συλλογή της Φιλαδέλφειας. Ο Σάμιουελ Γκρος και οι συνάδελφοί του χειρουργούν τον μηρό ασθενούς μπροστά σε κοινό μαθήματος. Ο Ίκινς έφτιαξε το έργο για την Έκθεση της Εκατονταετηρίδας του 1876, αλλά η καλλιτεχνική επιτροπή το απέρριψε, ίσως λόγω του αίματος. Παρουσιάστηκε τελικά σε υπόδειγμα στρατιωτικού νοσοκομείου. Η γυναίκα που κρύβει το πρόσωπο θεωρείται παραδοσιακά μητέρα του ασθενούς. Ο Ίκινς έβαλε τον εαυτό του πίσω από το κιγκλίδωμα να κρατά σημειώσεις ή να σχεδιάζει, ενώ ο χειρουργός υψώνει τα λερωμένα δάχτυλα.

Δώστε λίγη προσοχή στο τεράστιο ζωγραφισμένο ακροατήριο. Μια αντίδραση στην επέμβαση είναι η αποστροφή· άλλη η παρακολούθηση· τρίτη η καταγραφή όσων μετρούν. Μητέρα, φοιτητές και ζωγράφος προσφέρουν διαφορετικά βλέμματα στην ίδια εκτεθειμένη σάρκα. Μπορείτε να κινηθείτε ανάμεσά τους. Αρχίστε από το φωτεινό μέτωπο του Γκρος, ακολουθήστε το χέρι στην επέμβαση και επιστρέψτε στις σκοτεινές σειρές μαρτύρων. Η εικόνα δεν χωρίζει καθαρά την εκπαιδευτική επίδειξη από κάτι που συμβαίνει σε άνθρωπο.

Νέα Υόρκη: ένας πατέρας υπογράφει μέσω του γιου

Ο Μπέντζαμιν Ίκινς εμφανίζεται στους Σκακιστές του Μητροπολιτικού Μουσείου, παρακολουθώντας δύο φίλους να σκέφτονται τις κινήσεις τους. Λατινική επιγραφή στο συρτάρι του τραπεζιού ονομάζει τον ζωγράφο γιο του Μπέντζαμιν. Πάνω από το τζάκι κρέμεται αναπαραγωγή του Ζερόμ, δασκάλου του Τόμας. Οικογένεια και καλλιτεχνική μαθητεία μοιράζονται το γεμάτο δωμάτιο χωρίς να διακόπτουν την παρτίδα. Όταν ο Ίκινς δώρισε τον πίνακα στο Μετ το 1881, έγινε το πρώτο έργο που το μουσείο δέχτηκε απευθείας από ζωντανό καλλιτέχνη. Στον έλεγχο του φθινοπώρου του 2026 βρισκόταν στην αίθουσα 730.

Το δικό του απαιτητικό επάγγελμα είχε ο Μπέντζαμιν. Στον Δάσκαλο καλλιγραφίας, καταγεγραμμένο στην αίθουσα 766 στον ίδιο έλεγχο, σκύβει στο γραφείο συγκεντρωμένος στη σελίδα. Το γύρω σκοτάδι αφήνει λίγο ανταγωνισμό στο χέρι που δουλεύει. Συγκρίνετέ το με του χειρουργού ή με τα δάχτυλα που κρατούν πιόνι. Δεν χρειάζεται να γίνουν σύμβολα μιας μεγάλης ιδέας. Κάθε χέρι ανήκει σε άλλη εργασία, με δικό της ρυθμό και κίνδυνο λάθους. Εδώ θέμα είναι ο πατέρας του ζωγράφου στη δουλειά.

Περισσότερο χώρο για αναπνοή δίνει ο ποταμός. Ο Μαξ Σμιτ σε μονό σκιφ θεωρείται ότι τιμά τη νίκη του σχολικού φίλου του Ίκινς, δικηγόρου και ερασιτέχνη κωπηλάτη, τον Οκτώβριο του 1870. Ο Ίκινς είχε επιστρέψει από την Ευρώπη εκείνη τη χρονιά· οι πίνακες κωπηλασίας βοήθησαν την επαγγελματική εκκίνηση. Έβαλε και εδώ τον εαυτό του να κωπηλατεί σε δεύτερο πλάνο. Στον έλεγχο του φθινοπώρου του 2026 ο πίνακας βρισκόταν στην αίθουσα 763. Η μπροστινή λέμβος έχει πάψει να αγωνίζεται και ο επιβάτης στρέφεται στον θεατή, ενώ πίσω ο ζωγράφος συνεχίζει την κωπηλασία.

Η Σούζαν μπαίνει στη νεοϋορκέζικη διαδρομή με το Πορτρέτο της συζύγου του και του σκύλου σέτερ, καταγεγραμμένο στην αίθουσα 764 το φθινόπωρο του 2026. Ήταν και η ίδια ζωγράφος και φωτογράφος, πρώην μαθήτριά του. Ο σκύλος λεγόταν Χάρι. Αναπαραγωγή του 1886 τη δείχνει πιο εύρωστη από την τελική εικόνα, τεκμήριο ότι ο σύζυγος την άλλαξε. Οι αλλαγές ίσως συνδέονται με τη δυσφορία γύρω από την απόλυσή του από τη διδασκαλία, όταν αφαίρεσε το περίζωμα ανδρικού μοντέλου σε τάξη με γυναίκες. Η πιθανότητα παραμένει ερμηνεία, όχι διάγνωση της εικονιζόμενης.

Πάλι Φιλαδέλφεια: το καμπανάκι δεν χτύπησε

Για το Ανάμεσα στους γύρους, επιστρέψτε στη συλλογή του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας. Η αρένα πυγμαχίας βρισκόταν απέναντι από την ακαδημία όπου είχε διδάξει ο Ίκινς. Η γυναίκα του θυμόταν ότι οι μορφές πόζαραν χωριστά· ο καμβάς συνδυάζει παρατηρήσεις αντί να αναφέρει έναν αγώνα. Ένα άλλο επεισόδιο δίνει φωνή στον πυγμάχο Μπίλι Σμιθ. Όταν πήρε ένα πορτρέτο από τον Ίκινς, παραπονέθηκε ότι το χρώμα πάνω από το χείλος έμοιαζε μουστάκι και ζήτησε να αφαιρεθεί. Ο Ίκινς αρνήθηκε. Ο άντρας που άντεχε γροθιές ήθελε ακόμη λόγο στο ζωγραφισμένο του πρόσωπο.

Αν ο χρόνος επιτρέπει μόνο Νέα Υόρκη, αφήστε τα μοντέλα να οδηγήσουν τη διαδρομή σας στον Ίκινς. Περάστε από τους θεατές του σκακιού στον κωπηλάτη και δώστε τα τελευταία λεπτά στη Σούζαν και στον Χάρι. Κρατήστε τους φθινοπωρινούς αριθμούς ως αφετηρίες και ελέγξτε τις ρυθμίσεις της ημέρας πριν ξεκινήσετε. Η διαδρομή του Μετ συγκεντρώνει το επάγγελμα του πατέρα, την ψυχαγωγία ενός φίλου κι έναν γάμο στην ίδια επίσκεψη· ο καλλιγράφος είχε καταγραφεί στην αίθουσα 766.